Digitale zeepkist

De zeepkist biedt aan leden ruimte om hun verhaal te vertellen. Het kan daarbij over politieke onderwerpen gaan maar dat hoeft niet. In deze eerste aflevering, bijt de nieuwe fractievoorzitter van de VVD Leeuwarden de spits af.

Ruim een maand geleden landde ik, na een heerlijke vakantie, samen met mijn vriendin en dochter op Schiphol. De verassing was groot toen we ontdekten dat mijn ouders en schoonouders ons stonden op te wachten. Gezamenlijk vertrok iedereen naar het huis van mijn schoonvader, waar een gezellige middag volgde. Aan het eind van de dag vertrokken wij, na mijn ouders op het treinstation te hebben uitgezwaaid, met zijn drietjes richting Leeuwarden.

 

Net na aankomst belde mijn vader met een vervelend bericht. Mijn ouders van 74 en 72 bleken in de trein fysiek en verbaal te zijn lastig gevallen. Ik kon mijn oren niet geloven. In een overvolle trein hadden zij aan medepassagiers gevraagd of zij een zitplaats wilden vrijmaken door hun bagage in de rekken te plaatsen. Het echtpaar liet hen luidkeels weten dat zij het niet eens waren met dit, in mijn ogen, toch niet zo vreemde verzoek.
Uiteindelijk belandde de bagage alsnog in het rek en konden mijn ouders zitten. Het verbale geweld bleef aanhouden tot de eindbestemming. Daar bleef het helaas niet bij, want tijdens het uitstappen probeerde de man zelfs om mijn vader uit de trein gooien. Dat dit niet lukte is te danken aan mijn moeder van 74, die er op het laatste moment tussen sprong.

Uniek? Vast niet. Maar het maakt mij wel kwaad en verdrietig. Niet alleen omdat het mijn ouders zijn. Maar ook omdat dit gebeurt en dat omstanders er in berusten dat zoiets gebeurt. De gebeurtenis heeft bij mijn ouders diepe wonden achtergelaten. De dagen erna waren zij continu angstig. Zelfs bang in hun eigen huis. ´Stel nou dat de man weet waar wij wonen?`, aldus mijn moeder. Ze durven nog steeds niet meer ‘s avonds met de trein te reizen. De vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt, een van de basisbehoeftes van elk mens, wordt zo door één individu beperkt.

Ik woon met veel plezier in de binnenstad, een prachtige plek omdat je de energie van de stad goed voelt. Maar ook de onveiligste plek van Leeuwarden. Wij zetten ons als fractie al jaren actief in om de veiligheid, met name hier, te verbeteren. Ook de komende jaren zullen wij ons daar voor blijven inzetten. Niet in de laatste plaats omdat de overlast toeneemt. Er wordt weer meer en steeds openlijker drugs verhandeld en intensiever en agressiever gebedeld. Het onveilige gevoel op straat neem daardoor aanzienlijk toe.

Daarom dienden wij als fractie ook bij de behandeling van de voorbeschouwing op de begroting (ook wel richtinggevend debat genoemd) een voorstel in om extra geld beschikbaar te stellen voor het vergroten van de veiligheid (met name in de binnenstad). Niet door de tekorten op te laten lopen, of de parkeertarieven te verhogen, maar door het invoeren van een andere manier van begroten. Het is schokkend om te moeten constateren dat het overgrote deel van de gemeenteraad het geld liever aan andere onderwerpen besteed zoals een Brede school dan aan veiligheid. En daarbij het benodigde budget liever bij de Leeuwarder of bezoeker van Leeuwarden weghaalt, getuige onder andere het voorstel om de parkeertarieven al met ingang van dit jaar te verhogen.

Ik ben een Leeuwarder in hart en nieren, verzot op deze stad. Ik sluit echter niet mijn ogen voor de bedreigingen waar onze stad ook mee te maken heeft. Een onveilige stad is niet alleen een bedreiging voor haar inwoners, maar ook voor haar bezoekers en daarmee voor de welvarendheid van Leeuwarden. Tja, en als er meer mensen de stad bezoeken, wordt er ook nog meer geparkeerd. Dan kunnen de parkeertarieven best wat omlaag.

 

Serge Hollander